ورنون Encore

تماشاچی به طور داوطلبانه ترغیب می‌شود تا در جهان کوچک و فشردهِ کسی که خود شیفته‌ است، نگاه کند. آنها رفتاری را می‌بینند که روزی فراتر از عجیب پنداشته می‌شد اما امروز به نوعی عادی شده است—شاید از فرهنگ مدرن ایدئولوژی خودمحور برخواسته است. ما در این شخصیت سقوط پرستش از خود را می‌بینیم؛ اغلب علت و گاه عارضه فرعی ناخودناباوری؛ نفی خود. کشمکش بین عشق ورزیدن به خود بیش از هر چیز، و همزمان آرزوی کمال، تهدید می‌کند تا فضای رویاگونه فیلم را به هم بریزد. با این حال برخورد کوتاه با خودآگاهی تنها به تثبیت خودشیفتگی شخصیت منجر می‌شود. بحران وجودی نیمه‌واقعی—غرق در آب‌های کم عمق چاه نرکسیس.