گوتان

جورژ سگدون این کار را عملی از تردید و تأیید سیاسی می‌دانست. او توضیح نمی‌داد چرا آن را ساخته است اما گفت: «لازم است آن را ساخت». نتیجه که هرگز به‌طور عمومی در آرژانتین نمایش داده نشد، نوعی آزادی خلاق شاد است؛ کولاژی موسیقایی که تاریخ تانگو و ریشه‌های آن با تاریخ سیاسی آرژانتین در هم می‌آمیزد. یک خیابان بوئنوس آیرس که در تئاتر آریان منوشکین بازسازی شده، پیرمردی اروپایی که می‌تواند قطعات موسیقی بندونوئن را بنوازد اما تانگو را نمی‌فهمد، اجتماع دوستان در استودیوی آنتونیو سگی، موسیقی کوارتتو سد隆، اسب‌های تفنّنی و یک مرد هندی نگران با هم در این اثر غیرمتعارف ترکیب شده‌اند.