الکترونیک در دنیای فردا

ارکی کوره‌نی‌می به‌طور قابل‌توجهی یکی از نخستین هنرمندانی بود که پیشنهاد یا خیال‌پردازی درباره تسلیم کامل فرهنگی به وجود سایبری را مطرح کرد و کل حرفه‌اش، که شامل زمینه‌های متنوعی از جمله هوش مصنوعی، موسیقی، مهندسی، فیلم، رقص یا بلاغت است، گواهی بر این تمایل به فرار از محدودیت‌های بدن انسان و عبور به بعدی متفاوت، نزدیک به تکنو-فتیشیسم، می‌باشد. در فیلم کوتاه او در سال 1964 با عنوان «الکترونیک در دنیای فردا»، کوره‌نی‌می یک نمایش اسلاید از نشانه‌های آسپتیک تخیل تکنولوژیکی ارائه می‌دهد: نمودارها، تراشه‌ها، ماشین‌ها، سطوح سرد. اما تصاویری از گرمای انسانی نیز به نمایش درمی‌آید - عمدتاً به صورت سیاه و سفید، گویی که به انسان‌ها وضعیت یک یادآوری را می‌دهد. این فیلم که در ابتدا بی‌صدا بود، در این نسخه با قطعه‌ای از موسیقی الکترونیکی که خود کوره‌نی‌می ساخته، همراه شده است: یک موسیقی پس‌زمینه سرد و تهاجمی که می‌توان گفت تکنولوژی را به عنوان یک موضوع بالقوه تهدیدآمیز معرفی می‌کند، هرچند این تفسیر قطعاً مورد رد کارگردان قرار خواهد گرفت.