برویم آواره باشیم

ایل سِد ریویسا در سی و سه سالگی هرگز منطقه منهتن را ترک نکرده است دوستان دوران کودکی را هر روز همان بار و همان میز ملاقات می کند او از زندگی بی حرکت خسته شده است کارهای بدون نتیجه ای دارد و نام حماسی مردی که بر پرده دیده است را به دوش می کشد تا دنبال معنای زندگی بگردد برای یافتن فرار او به خیابان های خالی نیویورک در شب می رود گروهی از آتورهای آسفالت نامدز می گویند که وجود خود را کشف کند و آرامش و آزادی موقتی بیابد این داستانی از خودشناسی و جستجوی هدف است