تم‌ها و تغییرات

من یک زن رقصنده را تداعی می‌کنم. یک زن؟ نه. یک خط پرشور با ریتم هماهنگ. من یک پروژکشن درخشان بر روی پرده‌ها را تداعی می‌کنم! ماده‌ای دقیق! نه. ریتم‌های سیال. چرا باید در صفحه نمایش، لذت حرکتی که در تئاتر به ما می‌دهد را نادیده بگیریم؟ هماهنگی خطوط. هماهنگی نور. خطوط، سطوح، حجم‌ها به طور مستقیم در حال تکامل هستند، بدون ترفندهای تداعی، در منطق اشکال خود، عاری از هر حس انسانی بیش از حد، اجازه می‌دهند که به سمت انتزاع بالا برویم و بدین ترتیب فضای بیشتری برای احساسات و رویاها فراهم می‌آورند: سینمای یکپارچه. —جرمین دولاک