جورج وینسلو

از ویکی پدیا، دانشنامه آزاد

جورج «فوگهورن» وینسلو (۳ مه ۱۹۴۶ – ۱۳ ژوئن ۲۰۱۵)، متولد جورج کارل ونتزلاف، یک هنرپیشه کودک آمریکایی دهه ۱۹۵۰ بود که به‌خاطر صدای استنتور و رفتار مرده‌اش شهرت داشت. او در چندین فیلم ظاهر شد، برخی در مقابل ستارگانی چون مرلین مونرو، کری گرانت، جینجر راجرز، دین مارتین و جری لوئیس. در اواخر دهه 1950 از بازیگری کناره گیری کرد.

به خاطر صدای خش دارش به عنوان یک چی باریک به "Foghorn" ملقب شدونتزلاف، متولد لس آنجلس، با موهای بلوند تیره و چشمان آبی تیره، وارد تجارت سرگرمی در برنامه رادیویی خانواده محور Art Linkletter، People are Funny شد. در پاسخ به اینکه لینک‌لتتر نامش را پرسید، این جوان گفت: «جورج ونتزلاف، اما من ترجیح می‌دهم کیسی جونز باشم»، با نمایشی که لینک‌لتتر و تماشاگران را به هم ریخت.

کری گرانت که نمایش را شنید و تحت تأثیر صدای غیرمعمول ونتزلاف و غرایز کمدی او قرار گرفت، مناو را به کارگردان نورمن تاروگ معرفی کرد و منجر به نقش‌های او در فیلم‌های گرانت، اتاقی برای یک نفر دیگر (1952) و تجارت میمون (همچنین در سال 1952) شد که جینجر راجرز و مرلین مونرو در آن نقش‌آفرینی کردند و اولین حضورش در سینما را با موهای بلوند پلاتینی انجام داد. فیلم بعدی Gentlemen Prefer Blondes (1953) بود که در آن ونتزلاف - با بازی هنری اسپوفورد سوم، تحسین‌کننده جوان مونرو - صحنه‌هایی را از بازیگر زن دزدید، از جمله سخنانش در مورد داشتن یک "مشخص"n مغناطیس حیوانی". در کمدی مستر پیشاهنگ (1953)، او با کلیفتون وب به معامله خار می پرداخت و نقش کوچکی در کمدی موزیکال Artists and Models (1955) با دین مارتین، جری لوئیس، دوروتی مالون و شرلی مک لین تازه وارد در فیلمی که Aurora آن را "Wentzlaff" می نامید، داشت.

وینسلو در سن 12 سالگی از سینما کناره گیری کرد.